De Eerste (sinds lange tijd)

Zondag 1 januari 2017, ca.12.00u (1)

Al járen start ik op 1 januari de dag met twee oliebollen en een biertje. En dan, als ik op tijd mijn bed uit ben, het Nieuwjaarsconcert op. Door een wat fanatieke Oud-jaarsviering, smaakte dat biertje altijd prima. 'Je moet beginnen waarmee je geëindigd bent', wordt er tenslotte altijd gezegd. Nou heb ik gisteren wel een paar lekkere Leffe Tripels op, maar ik ben toch echt geëindigd met een liter of anderhalf water. Om nou de dag te starten met water.... Nee, dank je. Maar een biertje? Echt absoluut geen trek in. Dat werd vanmorgen dus gewoon een lekkere bak koffie. Een bijkomend voordeel van nuchter je bed instappen in Nieuwjaarsnacht; ruim vóór aanvang van het concert wakker. Maar op de één of andere manier kan dat mij vanmorgen niet zo boeien.

Terugkijkend op 2016; raar jaar (dat rijmt). Op 2 januari vertrokken Naomi en Rick uit mijn huis naar hun eigen onderkomen in Spijkenisse-Noord. De 28e januari werd mijn kleindochter geboren. Mijn trouwe Mazda MPV gaf, na zo'n negen jaar trouwe dienst, de geest. Er vielen gaten in de tank van mijn Harley met als gevolg een liter of twaalf benzine door de schuur. Dus moest ik, eerder dan gepland, starten met ombouwen tot Harley 2.0 .

Op 10 juni werd ik verliefd en zij houdt sinds die dag mijn gedachten constant in een liefdevolle greep. Nu zal haast niemand dit geloven, maar sinds die dag gaat er geen moment voorbij dat ik niet aan haar denk. Exact drie maanden later, 10 september, wist ik het écht zeker. Deze vrouw is zo lief, meelevend, sterk, gevoelig, mooi van binnen en ook nog eens waanzinnig mooi van buiten; mijn leven wordt nooit meer hetzelfde. 24/7 gaan mijn gedachten naar haar uit. Ze is altijd bij me. Al is het dan in mijn hoofd. Ben ik gek dat ik zoveel houd van een vrouw, die ik tot nu toe slechts een paar keer heb mogen ontmoeten? Dan ben ik maar gek. Mijn liefde voor haar houdt me op de been. Door juist dat gevoel wil en kan ik gewoon doorgaan.

Ik zou zoveel tegen haar willen zeggen: over hoe zij de toekomst ziet. Die verschilt niet zoveel van hoe ik de toekomst zie. Als ik maar af en toe zou kunnen en mogen doen wat ik in het bijgevoegde gedicht heb geschreven.

"Waar ben je mee bezig? Wat bezielt je om verliefd te worden op een grietje van 35? Wat zie je in haar? Het is vast een zwak poppetje! Ze heeft vier kinderen, idioot, jij bent al opa!" en meer van die kut-opmerkingen kreeg ik naar mijn hoofd. Van wie? Doet er niet toe.

Ik hou van haar en wil deel uitmaken van haar toekomst, al is het maar af en toe, op momenten dat het haar uitkomt.

"Love hurts" zong de band Nazareth in het grijze verleden. En het is waar.

Op naar een nieuw jaar. Kijk niet achterom, want daar ga je niet naar toe.